Մինչ Թուրքիան փորձում է խոչընդոտել ԱՄՆ Կոնգրեսում Հայոց ցեղասպանության բանաձևի ընդունումը, լավ կլիներ, որ նա փակեր իր վարչապետի բերանը, որի հայտարարությունները պերճախոս կերպով վկայում են, թե ինչու Թուրքիան պետք է պատասխանատու լինի իր արյունոտ անցյալի համար:

Անցյալ շաբաթ ԱՄՆ Կոնգրեսի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի կողմից Հայոց ցեղասպանության 252 բանաձևի ընդունման կանխատեսելի հետևանքով` հակասական ելույթներին անվերջ տրվող պատասխաններն արդեն զայրացնում են չարչրկված, բայց մակերեսային բովանդակությամբ:

Երևանը Վաշինգտոն չէ. ոչ ավելին, քան մեր խմբագրատունը ԱՄՆ Կոնգրեսի հանձնաժողովի նիստերի դահլիճ:

Այդուհանդերձ, որտեղ մենք ենք ապրում, մեծ մասն արդեն հասկացել է այն, ինչի մասին ոչ մեկն այնտեղ չի խոսում.

Հայ-թուրքական հարաբերությունների «կարգավորման» բանակցությունները ձախողվել էին շատ ավելի վաղ, քան երբ կոնգրեսականները նման հնարավորության մասին խոսեցին ուշ երեկոյան Վաշինգտոնում քվեարկությունից առաջ:

Անցյալ տարվա հոկտեմբերից ի վեր, երբ պետդեպարտամենտի աջակցությամբ ստորագրվեցին արձանագրությունները և տրվեցին խոստումներ, որոնց իրականացումն անհնարին դարձավ, ոչ մեկը, ըստ էության, չէր հավատում, որ Հայաստանը և Թուրքիան ձեռք ձեռքի բռնած, շաքարաքլոր լպստելով, կքայլեն դեպի գույնզգույն երազանքների պայծառ ապագա տանող սալապատ ճանապարհով:

ԱՄՆ կառավարությանը կրկին դիմել են խնդրանքով՝ արտաբերել դաշնակցին ամոքող ուժ ունեցող միակ երկու բառերը՝ Հայոց ցեղասպանություն:

Սակայն դրա հավանականությունը չափազանց փոքր է: Համենայն դեպս, հաստատ ոչ հիմա, երբ Հայաստանն ու Թուրքիան գոնե բարեկամության նախերգանքի փորձեր են անում:

Հանրային հեռարձակողների միության կողմից Եվրոպայում կազմակերպվող ամենամյա «Եվրատեսիլ» երգի մրցույթի շուրջ կրքերը թեժացան անցյալ շաբաթ, երբ Հայաստանի նախընտրական փուլի վիճահարույց արդյունքների շուրջ քննարկումները ստվերեցին երկրի համար անգամ այնպիսի կենսական թեմա, ինչպիսին է հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորումը:

Նիկոլ Փաշինյանին մեղադրելով պետության դեմ ծանր հանցանք գործելու համար` ՀՀ դատարանը սադրիչից նրան տառապյալ դարձրեց` անհամեմատ բարձրացնելով նրա հասակը, քան նրա իրական նշանակությունն է: