Երևան: Վաշինգտոնում, Բրյուսելում, Մոսկվայում և այլուր Թուրքիայի նախագահ Աբդուլլահ Գյուլը, վարչապետ Էրդողանը, արտգործնախարար Դավութօղլուն և մյուսներն ի սկզբանե կողմնակից են եղել, որ Հայաստանի հետ իրենց երկրի հարաբերությունների բնականոնացումը և Ադրբեջանի հետ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության հանգուցալուծումը միատեղվեն ընդհանուր մի քաղաքական օրակարգի մեջ:

While the western media is reacting to the signing of protocols Saturday as if 100 years of Turkish-Armenian animosity has been whitewashed by however much ink is required to sign foreign ministers' names, statements by Turkey’s Prime Minister reveal a different and perhaps more accurate picture that demands prudent examination before Armenia’s parliament signs off on the documents.

Just a day after Armenia’s Foreign Minister did as he was told (by Hillary Clinton and others) to put pen to paper, Turkey's Prime Minister Recyip Erdogan says Armenia must withdraw from the occupied territories bordering Nagorno-Karabakh.

According to news reports Erdogan says Turkey cannot take a "positive step" toward opening the joint border with Armenia until Armenian troops give up ground they overtook in the battle to secure a perimeter for Karabakh.

Սերժ Սարգսյանը գուցե (և իրականում էլ) և մեր երազած նախագահը չէ, սակայն…

Չորեքշաբթի երեկոյան Թուրքիայի հետ ֆուտբոլային հանդիպումից հետո նրա հասցեին հնչած քննադատությունները պարզապես անհեթեթություն են և խլացնում են նրանց ձայները, ովքեր իրական պատճառ ունեն արդարացիորեն մեղադրելու նախագահին, սակայն մանրուքների հետևից ընկնելով` կորցնում են իրենց կշիռը:

Եթե չեք հետևել խաղին, ահա թե ինչ է պատահել.

Երեքշաբթի Երևան-Մոսկվա-Անկարա տեսակամրջի ժամանակ թուրք փորձագետները պնդեցին, որ Ցյուրիխում ստորագրված հայ-թուրքական արձանագրությունները, որոնք նախատեսում են դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատում և երկկողմ հարաբերությունների զարգացում երկու երկրների միջև, թուրք օրենսդիրները չեն վավերացնի, քանի դեռ Հայաստանը Ադրբեջանի հետ չի կարգավորել իր խնդիրը Լեռնային Ղարաբաղի հարցով:

Հայ ազգի պատմությունը մղձավանջ է եղել` լի տառապանքով, ողբերգությամբ ու ցեղասպանությամբ: Սակայն հազարամյակի այդ արհավիրքների շղթայում հայ ազգը երբևիցե կամովին չի գնացել փորձություններին ընդառաջ:

Այժմ հայությունն ազգովի կանգնած է վիհի եզրին, և անպատշաճ կերպով ընտրված ղեկավարներն ակնհայտորեն մրցում են մեր և ինքնության, և շահերի լքման համար

An American Diaspora active in Armenian issues has written a comprehensive analysis of the Armenian-Turkish protocols, in which he scientifically argues that:

“What appears to be an Armenian concession to the Turks is at best a method for Turks to delay international debate on genocide recognition. It is unclear why the Turkish side sees this as a victory unless delaying recognition was their original goal. Using such a commission as a delay tactic will ultimately result in a strategic blunder as Turkish disingenuousness will be clear to the international community.”

Թուրքիայի և Հայաստանի միջև նախաստորագրված արձանագրությունները, որոնց մասին հաղորդագրությունը վերջերս է տարածվել, արժանացել են իշխանությունների և վերլուծաբանների դրվատանքին: Ստորագրվելու և վավերացվելու դեպքում` կսկսի գործել հայ-թուրքական սահմանի բացման և լիարժեք դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու ժամանակացույցը:

Ցավոք, արևմտյան մայրաքաղաքների բարեկեցությունը խարսխված է էներգետիկ ուղիների, աշխարհաքաղաքականության և Թուրքիայի համար` որպես տարածաշրջանային տերության և Եվրախորհրդի անդամակցության հավակնորդի: ճանապարհը հեշտացնելու վրա: Այն անտեսում է գործարքի աղետաբեր կողմերը:

Հայաստանում մնալու իմ ժամանակը ավարտվեց: Վերադարձել եմ Ամերիկա և այժմ, տանը նստած, մտածում եմ, թե ի°նչ ազդեցություն ունեցավ ինձ վրա իմ ճանապարհորդությունը, և ի°նչ տեղ է գրավում Հայաստանն իմ կյանքում, երբ արդեն վերադարձել, ապրում և աշխատում եմ այստեղ:

Թեև Հայաստանում իմ ժամանակը կարճ էր և իրոք ինձ հնարավորություն ընձեռվեց սոսկ մի հպանցիկ հայացք նետել երկրի սոցիալ-քաղաքական և տնտեսական կյանքի վրա, սակայն կար մի բան, որն այստեղ լինելուց և որոշ բաներ սեփական աչքերով տեսնելուց հետո դժվարացնում էր հեռանալս:

Վերջին երկու շաբաթն եմ անցկացնում Հայաստանում: Դժվարությամբ եմ համակերպվում այն մտքի հետ, որ շուտով պետք է մեկնեմ: Իհարկե, անհամբեր սպասում եմ բոլոր հարազատներիս ու ընկերներիս հետ կրկին հանդիպելուն, սակայն պետք է խոստովանեմ, որ նրանց շատ չեմ կարոտել, քանի որ Երևանում մտերիմների իմ շրջանակն եմ ստեղծել:

Չնայած զգացմունքներիս` չեմ կարող չմտածել, թե ինչպես են տեղացիները վիրավորվում, երբ սփյուռքահայը գալիս է այս երկիր և այն իր հայրենիքը կոչում: Հասկանում եմ նրանց` ես բնիկ չեմ այստեղ. տարբերվում եմ իմ բնական վարքագծով, ի՜նչ արած:

It is often easier to fight for one's principles than to live up to them. In another time but at the same place, presidential contender Adlai Stevenson was setting the scene generations later for President Obama and his administration.

As unfair as it is to be held up as everyone's lighthouse of liberty and justice, Barack Obama was elected president on his self-projection as that very beacon. He and his world-power colleagues, for both principle and posterity, must not allow themselves the comfort, however transient, to play feel-good god in mockery of historical tragedy and in defiance of contemporary imperatives to right the wrongs of the past.