Անհիմն: Տգետ: Ատելի:

Որտե՞ղ են այս բառերը, երբ դրանք պետք են:

Ոչ Վաշինգտոնում:

Հաստատ ոչ Անկարայում այս ապրիլին:

Դրանք Դրեզդենում էին` ուրբաթ օրը, իմ հերոս և նախագահ Բարաք Օբամայի շուրթերին, և այդ բառերը ճշմարիտ էին ու անասելի սուր, ու բաժանում էին խելամիտ մարդկանց հիմարներից, ովքեր կարծում են, թե պատմությունն ընդունելը կյանքի ընտրություններից մեկն է:

Անհիմն: Տգետ: Ատելի:

Որտե՞ղ են այս բառերը, երբ դրանք պետք են:

Ոչ Վաշինգտոնում:

Հաստատ ոչ Անկարայում այս ապրիլին:

Դրանք Դրեզդենում էին` ուրբաթ օրը, իմ հերոս և նախագահ Բարաք Օբամայի շուրթերին, և այդ բառերը ճշմարիտ էին ու անասելի սուր, ու բաժանում էին խելամիտ մարդկանց հիմարներից, ովքեր կարծում են, թե պատմությունն ընդունելը կյանքի ընտրություններից մեկն է:

Երբ չորեքշաբթի` Երևանի ժամանակով 8:01-ին, հեռուստացույցով, որին կպած էի ամբողջ գիշեր, հայտարարեցին , որ ԱՄՆ նախագահ է ընտրվել Բարաք Օբաման, «CNN»-ով հեռարձակվող տեսագրությունը իմ մտքում փոխարինվեց մանկությունիցս մի դրվագով, որը համահունչ թվաց պատմական կարևոր այս իրադարձությանը:

Խարտյաշ մազերով և դեռ անտեղյակ իմ փոքրիկ մանկական աշխարհից դուրս աշխարհի գոյությանը, Ալաբամայի հրապարակներից մեկում բարձրացա ոտքիս մատի ծայրերին` ցայտաղբյուրից ջուր խմելու համար: Պարզվեց, որ ամառվա տապից ծարավս հագեցնելու համար իմ ընտրած ցայտաղբյուրին գրված էր` «միայն սևամորթների համար»: Եթե իմանայի, «սպիտակների» ցայտաղբյուրից կխմեի: Երեխաներն անտեղյակ են նման բաներին: Երանի՜ նրանց:

Մինչ պաշտոնավարումն ավարտող նախագահ Ջորջ Բուշը եզրափակում է այն մեծ ամերիկյան մղձավանջը, որը սկսվեց նրա չհաղթած ընտրություններով և ավարտվում է ամբողջ աշխարհի պարտությամբ, նրա վարչակազմը շարունակում է իսպառ կորցնել եղած հնարավորությունները: Տանուլ տալով Ահաբեկչության դեմ պատերազմը` Վաշինգտոնը գրեթե նույն անհաջողությամբ վարում է Սխալների դեմ պատերազմը, որում հաջողության հասնելու համար չի բավականացնում նույնիսկ 700 միլիարդ դոլարը:

Դուք երևի կարծում եք, թե Երևանը բավականաչափ հեռու է ամերիկյան մայրաքաղաքից, որպեսզի խուսափի ագահության ու խաբեության վրա կառուցված կայսրության պայթյունի բեկորներից: Բայց ոչ: Իմ «Էրեբունի» գարեջուրը («ԱրմենիաՆաուի» պաշտոնական գարեջուրը` ի գիտություն դիստրիբյուտորների) հիմա արժե 350 դրամ, բայց ես չեմ մեղադրում գարեջրագործ օլիգարխ պատգամավոր բազկամարտիկ Գագիկ Ծառուկյանին: Ոչ, ես իմ գավաթը նետում եմ պարոն Բուշի բոստանը:

Ես մի ծանոթ ունեմ, որի աղջիկը ծնվել է լսողական/խոսակցական արատով:

Ներեցե՛ք, եթե «արատ» բառը վիրավորում է ձեզ: Բայց Հայաստանում ամեն մի նման անկարողություն հենց այդպես էլ դիտվում է: Այստեղ հաշմանդամ լինել նշանակում է` առնվազն մեկուսացված, վատագույն դեպքում` ծաղրված և միայն հազվադեպ` ընդունված:

Ես ոչ մի ջանք չեմ խնայում` ճգնելով հասկանալ ներկայումս Հայաստանը համակած «հացադուլների» համաճարակի տրամաբանությունը:

Նախապատմություն. Ներկա վարչակազմը շարունակում է ճնշել, ձերբակալել և, ընդհանրապես, փչացնել իր այն հպատակների կյանքը, ովքեր փետրվարի նախագահական անարդար ընտրություններում սխալ կողմ էին ընտրել: Երկու ճամբարներում էլ կան շան որդիներ, մի բան է հաստատ. կան բանտարկվածներ, ովքեր չպետք է բանտում լինեին, և կան այնպիսիք, ովքեր ազատության մեջ են ու պաշտոններ ունեն, սակայն ավելի մեղավոր են, քան պետության դեմ գործած հանցանքի համար կալանվածները:

Ինձ բախտ է վիճակվել ապրելու նույն բնակարանում մի հնգամյա փիլիսոփայի հետ:

Մեկ տարի առաջ, երբ նա դեռ չէր հասել հասունության այն աստիճանին, որն այժմ դրսևորվում է Բարբիի և/կամ Սկուբի Դուի հետ սեփական ինքնությունը փոխատեղելու կարողությամբ, նրա վերլուծական ունակություններն իրենց արտահայտությունը գտան մի առավոտ` նորաձևության հերթական ճգնաժամի ժամանակ, երբ որոշում էր, թե մանկապարտեզ գնալիս ինքը ավելի նորաձև տեսք կունենա մուգ կարմի՞ր, թե՞ փիրուզագույն զուգագուլպայով:

Նրա աշխարհը կազմող թավշե ու պլաստմասսայե խաղալիքների կույտից վերցնելով մեկը` Բարբի Դուն խոսակցություն սկսեց մոր հետ կենդանիների անունների մասին:

Ես թվերի հետ լավ չեմ, ուստի տոկոսների և այլ հարցերում կարող եմ լուրջ թյուրիմացությունների մեջ ընկնել:

Եվ ուզում եմ հարց տալ (չմոռանաք վերոհիշյալ խոստովանությունս):

Եթե Լևոն Տեր-Պետրոսյանը փետրվարի 19-ի ընտրություններում ստացել է ձայների ընդամենը 21,5 տոկոսը, ինչո՞ւ է նրա գլխավորած շարժումն արժանացել նման ուշադրության ու ստեղծել այս ամբողջ խառնաշփոթը:

Ջահել ու անհոգ, կյանքում մեր սեփական տեղի մասին մեծ կարծիքով` տարիներ առաջ ես և Դոկտորը (ես այդպես էի նրան կոչում) օրենք էինք խախտում ու մեր հոգին լլկում, լուսացնում էինք երկար գիշերներ ու սպանում հեղձուկ ցերեկները: Եվ այսօր, երբ երևանյան զբոսայգում կանգնած փորձում եմ շփվել մի հայ Եհովայի վկայի հետ, չգիտես ինչու, հիշում եմ Դոկտորին:

Մի առիթով հրավիրված էինք (Դոկտորն ու ես, ոչ Եհովայի վկա կինը) մի հավաքույթի` Չիկագոյի կենտրոնում գտնվող «Weed» կոչվող հաստատություն: Գիշերվա այն ժամին, երբ ես արթուն եմ լինում միայն միզափամփուշտի պահանջով կամ վերջնաժամկետի պատճառով, մենք տեղ հասանք և զարմանալիորեն ավելի լավ վիճակում էինք, քան մեզնից շուտ եկածները: Մեր տեղն անցնելու համար ստիպված էինք զգուշորեն անցնել սենյակի ճիշտ մեջտեղում հատակին փռված մի հաղթանդամ մարդու վրայով: «Բուչին է»,- ասաց Դոկտորը: «Էստեղի հարբեցո՞ղն է»,- հարցրի: «Ոչ, մենեջերը»:

Նախագահ Սերժ Սարգսյանի գործը հեշտ չի լինելու: Նա հասավ նախագահության` մանիպուլյացիայի ենթարկելով քաղաքացիներին ու իրադարձությունները, և այժմ ստանձնում է պաշտոնն այն մարդկանց արդարացի ըմբոստության ու գոռում-գոչյունների պայմաններում, ովքեր գուցեև համամիտ էին նրա մտադրությանը, սակայն չէին ենթադրում, որ իրենք էլ պետք է վճարեն «Առաջ, Հայաստան» մայրուղին գցելու գինը:

Պաշտոնավարման առաջին 10 օրում ընդունված երկու կարևոր որոշում ցույց է տալիս ճգնաժամում հայտնված հանրապետությունը ղեկավարելու ամբողջ բարդությունը: