Չնայած անցյալ շաբաթ Թուրքիայի վարչապետ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի հետ հանդիպման ժամանակ ՌԴ վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը կոչ արեց հայ-թուրքական մերձեցումը չկապել ադրբեջանա-ղարաբաղյան խնդրի հետ, այդուհանդերձ, Թուրքիայի վարչապետը կարծես թե չի անսացել ռուս պետական գործչի խորհրդին:

«Քանի որ Լեռնային Ղարաբաղն ու հայ-թուրքական հարաբերությունները բարդ խնդիրներ են, չեմ կարծում, որ դրանք պետք է մեկ փաթեթում միավորել»,- Էրդողանի այցի ընթացքում տված մամուլի ասուլիսի ժամանակ ասաց Պուտինը:

Սակայն Անկարա վերադառնալիս Էրդողանը կրկին հայտարարեց.

«Ինչ էլ մարդիկ մտածեն, միևնույն է, հայ-թուրքական հարաբերությունների հարցը փոխկապակցված է ղարաբաղյան հիմնախնդրի հետ։ Մենք բազմիցս հայտարարել ենք, որ հայ-թուրքական հարաբերությունների բարելավումը կախված է ղարաբաղյան խնդրի լուծումից»:

«Եթե Երևանն իրոք ցանկանում է մեզ հետ բարելավել հարաբերությունները, թող նախևառաջ դուրս գա գրավյալ շրջաններից, և միայն այդ դեպքում հնարավոր կլինի մեր հարաբերությունների հաստատումը»,- ընդգծեց Էրդողանը:

Թուրքիան այսօր պարբերաբար հայտարարում է, որ չի վավերացնի արձանագրությունները և չի բացի Հայաստանի հետ սահմանը, մինչև «Հայաստանը դուրս չգա գրավյալ տարածքներից»: Սակայն այս հայտարարությունները Հայաստանում որակվում են որպես ներքին սպառման համար արված կոչեր, ինչը, ըստ քաղաքական վերլուծաբան Երվանդ Բոզոյանի, ուղղակի ծիծաղելի է:

«Այդ հայտարարությունները ներքին սպառման համար չեն: Վստահ եմ`Հայաստանի իշխանությունները շատ լավ հասկացել են, որ ստորագրելով արձանագրությունները` ծուղակն են ընկել, բայց դրանից դուրս գալն այսօր շատ դժվար է: Եթե Հայաստանն այսօր հետ կանգնի գործընթացից, ապա թուլացած դուրս կգա, քանի որ, օրինակ`հետագայում սահմանի փակ լինելու համար կմեղադրեն ոչ թե Թուրքիային, այլ Հայաստանին»,- «ԱրմենիաՆաուին» ասում է Բոզոյանը:

Ըստ Ռազմավարական և ազգային հետազոտությունների կենտրոնի տնօրեն Ռիչարդ Կիրակոսյանի`չնայած Թուրքիայի հռետորաբանությանն ու Ղարաբաղի հարցով Հայաստանի կողմից զիջումների գնալու պահանջներին, Թուրքիայի հետ դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու հարցում Հայաստանի դիրքորոշումն անփոփոխ է:

«Թուրքիան այժմ վստահության ճգնաժամի նոր վտանգի առաջ է կանգնած, երբ բոլոր գերտերությունները նրան միայն անվստահելի և կեղծավոր կհամարեն, եթե Անկարան չկատարի Երևանի հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները,- ասում է Կիրակոսյանը: - Բնականաբար, եթե Թուրքիան ձախողի Հայաստանի հետ այս թեստը, նա ոչ միայն ավելի կդժվարացնի հարաբերությունները կարգավորելու հետագա ջանքերը, այլև կարող է Հայաստանի քաղաքականության մեջ փոփոխություն մտցնել: Հայաստանը հստակ ու վճռական նախապայմաններ կառաջադրի` նոր պահանջներ ներկայացնելով Թուրքիային: Այս դեպքում միջազգային հանրությունը գուցե աջակցի Հայաստանին` Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցում և ճնշում գործադրի Թուրքիայի վրա` ընդունելու իր ցեղասպան անցյալի ժառանգությունը` դրանից բխող բոլոր օրինական և դիվանագիտական հետևանքներով, որոնք ենթադրվում են ճանաչման պարագայում»: